acting

Τα Μουστοκούλουρα του Αγησίλαγου 05
Image is not available
Τα Μουστοκούλουρα του Αγησίλαγου 04
Image is not available
Τα Μουστοκούλουρα του Αγησίλαγου 02
Image is not available
Τα Μουστοκούλουρα του Αγησίλαγου τίτλοι 03
Image is not available
Τα Μουστοκούλουρα του Αγησίλαγου 01
Image is not available
Τα Μουστοκούλουρα του Αγησίλαγου 03
Image is not available
previous arrow
next arrow
Slider

 

Τα παπούτσια του Βαρύτονου

του Δημήτρη Μπασλάμ

Θεατρικός μονόλογος - χοροθέατρο, 2014 - 2016
 
 
Σύνοψη
Ο κύριος Χαρίτονος ήταν βαρύτονος, όχι μάγειρας, ράφτης, μπάτλερ, επιπλοποιός αλλά, ένας καλοστεκούμενος, ευγενικός και πάντοτε καλοντυμένος βαρύτονος. Η εμμονή του με μία νότα, το κόντρα Λα, του προκαλεί άγχος. Το άγχος του εν συνεχεία ιδρώτα και αλυσιδωτά φούσκωμα των ποδιών, κάτι που αν μη τι άλλο δεν περνάει απαρατήρητο. Αυτό αναγκάζει τον κύριο Χαρίτονο να επισκέπτεται πολύ συχνά τον υποδηματοποιό του, τον κύριο Λαυρέντη, ώστε να παραγγέλνει όλο και μεγαλύτερο μέγεθος παπουτσιών. Τα μαύρα λουστρίνια νούμερο 44, που φορά στην πρώτη πρόβα, αντικαθίστανται διαδοχικά και καταλήγουν την ημέρα της πρεμιέρας στο εκπληκτικό νούμερο 69. Κανένας και τίποτα δεν μπορεί να ηρεμήσει και να χαλαρώσει τον κύριο Χαρίτονο…

Μια παράσταση όπου η κίνηση, η μουσική και ο λόγος μπλέκονται μοναδικά, αναδεικνύοντας μια πάλλουσα θεατρικότητα.

 
Συντελεστές 
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Σωτηρίου, Δημήτρης Μπασλάμ
Χορογραφία: Δημήτρης Σωτηρίου
Μουσική, Ηχητικός Σχεδιασμός: Δημήτρης Μπασλάμ
Φωτισμοί: Μαρία Λαζαρίδου, Δήμητρα Αλουτζανίδου
Κοστούμια: Νίκος Δάλλας
Ερμηνεία: Γιώργος Νικόπουλος, Δημήτρης Πολίτης
Παραγωγή: Δημήτρης Μπασλάμ, ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κέρκυρας 
 
 
 
 
 

Τα Μουστοκούλουρα του Αγησίλαγου 05
Image is not available
Image is not available
Τα Μουστοκούλουρα του Αγησίλαγου 04
Image is not available
previous arrow
next arrow
Slider

Το μόνον της ζωής του ταξείδιον

του Γεωργίου Βιζυηνού

Θεατρικός μονόλογος, 2011 - 2013
 
 
Διασκευή - Σκηνοθεσία - Φωτισμοί - Διδασκαλία Λόγου: Δήμος Αβδελιώδης
Μουσική: Βαγγέλης Γιαννάκης
Ερμηνεία: Γιώργος Νικόπουλος, Δανάη Ρούσσου
Παραγωγή: Εταιρεία Πολιτισμού ANAGNORISIS
 
 
Συμμετέχουν ζωντανά οι μουσικοί:
Αλέξανδρος Αβδελιώδης: πιάνο
Γιάννης Αβδελιώδης: κρουστά, μαντολίνο, μεταλόφωνο
Γιάννης Βιλιώτης μαντολίνο, τσέλο, ακορντεόν
Μυρτώ Γούζιου βιολοντσέλο
Γιάννης Πλαγιαννάκος: κοντραμπάσο-δοξάρι
Ράπτης Παναγιώτης: σαξόφωνο σοπράνο, φλάουτο
 
 
Σύνοψη
Το αριστούργημα του Γεωργίου Βιζυηνού "Το μόνον της ζωής του ταξείδιον" αφορά στο αυτοβιογραφικό «Ταξείδιον» που έκανε ο ίδιος ο συγγραφέας, ορφανός από πατέρα, το 1859, στην ηλικία των δέκα χρόνων, πηγαίνοντας στην Κωνσταντινούπολη παραγιός σ’ ένα σκληρό και τυραννικό ράφτη. Ο εγκλεισμός του στο ραφτάδικο, οι φόβοι και οι προσδοκίες του, η φαντασία του μικρού παιδιού, όταν μαθαίνει την ύστατη επιθυμία του παππού του, να ταξιδέψει μέσα στη νύχτα, πάνω σ’ ένα άλογο, για να του κλείσει τα μάτια, ενορχηστρώνονται με ποίηση, ρεαλισμό και στοχασμό, σε ένα από τα σημαντικότερα διηγήματα που γράφτηκαν ποτέ στην παγκόσμια ιστορία της λογοτεχνίας.
 
Ο Δήμος Αβδελιώδης σημειώνει για την Τέχνη του Γ. Βιζυηνού
Μόνο αν υποθέσει κανείς την απουσία του Βιζυηνού ως διηγηματογράφου από τα ελληνικά γράμματα, θα μπορούσε ίσως να κατανοήσει πληρέστερα την ιδιαίτερη σημασία της ύπαρξής του. Θα έμοιαζε πιθανόν σαν να έλειπε ο Καβάφης από την ποίηση ή πιο σημερινά, ο Χατζιδάκις από τη μουσική. Ποιό άραγε θα ήταν το έλλειμμα από Αυτές τις παρουσίες και τί είναι αυτό που τους συνδέει;

Aς παρακάμψουμε ως συμπτωματικό στοιχείο τον τόπο γέννησης και των τριών, τη Θράκη, κι ας μείνουμε στα κοινά στοιχεία της Τέχνης, που όντας γνωστικό αντικείμενο μπορούμε να την αξιολογήσουμε μέσα από τους κανόνες και τις μεθόδους που διέπουν κάθε έντεχνη κατασκευή. Ο ίδιος ο Βιζυηνός, στην έναρξη του εν λόγω διηγήματος, παραθέτει το γοητευτικό παραμύθι του ραφτόπουλου με τη Νεράιδα/Μητέρα τέχνη που τον εμπνέει και τον καθοδηγεί να ολοκληρώσει σε μια νύχτα το υπεράνθρωπο έργο που του ανέθεσε ο βασιλιάς ώστε να γίνει αντάξιος του έρωτα της βασιλοπούλας και να γλιτώσει το θάνατο.

Δημιουργεί έτσι, μια θαυμάσια παραβολή της λειτουργίας και του σκοπού της τέχνης, που τίθεται από το νόμο του «’λλου» με όρους δραματουργικής και αισθητικής αρτιότητας τέτοιας, που να μη φαίνεται το έντεχνο της κατασκευής, στα σημεία κυρίως των συνδέσεων (χωρίς ραφή και ράμμα) και βέβαια η κατασκευή αυτή να ταιριάζει γάντι, γι αυτό ή γι αυτόν που είναι φτιαγμένη (να ταιριάζει σε μια βασιλοπούλα).

Αλλά δεν αρκούν μόνο τούτα! Πρέπει το έργο της Τέχνης να είναι έτοιμο στην ώρα του, να είναι δηλαδή καίριο, αλλιώς χάνει τη δύναμή του και γίνεται παρωχημένο ή γραφικό. Όλη αυτή τη διαδικασία από τη σύλληψη ως την εκτέλεση του έργου την υποκινεί και την διατρέχει ένας πόθος, μια ιδέα. Η ιδέα μιας ερωτευμένης μαζί του βασιλοπούλας που έχει ακούσει μόνο τη φωνή του, μα που δεν έχει ιδεί ακόμα ο ένας τον άλλον. Είναι λοιπόν, η ιδέα του Έρωτα που ρυθμίζει το πάθος της δημιουργίας, μιας ιδέας τέτοιας που προσιδιάζει στην Πλατωνική αντίληψη γι Αυτόν, ως έλξης και υπέρβασης προς την Αλήθεια. Η Αλήθεια πάλι δεν είναι κάτι αόριστο ή μεταφυσικό αλλά έχει σχέση με καθετί που είναι χαραγμένο ανεξίτηλα σαν πράξη, σαν ιδέα και σαν μοίρα, ώστε ακόμα κι αν θέλουμε να το λησμονήσουμε δεν μπορούμε, γιατί παραμένει εκεί χαραγμένο.

Γι αυτό, ο ερωτικός χαρακτήρας της τέχνης του Βιζυηνού, του Καβάφη, του Χατζιδάκι, ως υπέρβασης προς την Αλήθεια, είναι συνυφασμένη με τα πιο λειτουργικά στοιχεία της Τέχνης, την απλότητα, την καθαρότητα, την ταχύτητα, την έλλειψη κάθε επιτήδευσης ή άλλου σκοπού πέραν αυτής καθ' εαυτής της ερωτικής μέθεξης, ως δωρεάς και βαθιάς αίσθησης ταύτισης με τον άλλον, που δεν είναι διαφορετικός, γιατί έχει κοινές αλήθειες τους ίδιους φόβους και τους ίδιους πόθους. 'Έτσι ένα έργο τέτοιας πνοής γεννά σ΄ εμάς απέραντη οικειότητα και μας μιλά σα να 'ναι δικό μας.

Αυτή τη μοναδική χαρά και συγκίνηση μας δίδει η προαναφερόμενη Τριάδα των εξαίρετων “ραπτών” της τέχνης.

 
 
 

 

ΙΧΝΕΥΤΕΣ Δήμου Αβδελιώδη
Image is not available
Image is not available
Image is not available
Τα Μουστοκούλουρα του Αγησίλαγου 05
Image is not available
Image is not available
Image is not available
Τα Μουστοκούλουρα του Αγησίλαγου 04
Image is not available
Image is not available
previous arrow
next arrow
Slider

ΙΧΝΕΥΤΕΣ

του Σοφοκλή

Σατυρικό Δράμα, 2010 - 2013
 
Συντελεστές 
Μετάφραση - Διασκευή: Γιάγκος Ανδρεάδης
Σκηνοθεσία - Φωτισμοί - Διδασκαλία Λόγου: Δήμος Αβδελιώδης
Μουσική: Βαγγέλης Γιαννάκης
Κοστούμια - Μάσκες: Μαρία Γεράρδη-Πασσαλή
 

Διανομή (2013, Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης)
ΑΠΟΛΛΩΝ: Ανδρέας Καρακότας
ΣΕΙΛΙΝΟΣ: Βασίλης Σπυρόπουλος
ΚΥΛΗΝΗ: Ρένα Κυπριώτη
ΕΡΜΗΣ: Δήμητρα Κωτίδου
ΧΟΡΟΣ ΣΑΤΥΡΩΝ:
Kέλλη Αλεξοπούλου
Τζούλια Διαμαντοπούλου
Σοφία Δελλαπόρτα
Δανάη Ρούσσου
Γιώργος Νικόπουλος
Εύα Νικηφόρου
Κατερίνα Παπαγεωργίου
Γιώργος Φλωράτος

 

Παίζουν και ενορχηστρώνουν οι μουσικοί:
Αλέξανδρος Αβδελιώδης (Πιάνο)
Γιάννης Αβδελιώδης (Κρουστά – Μαντολίνο – Μεταλόφωνο)
Γιάννης Βιλιώτης (Μαντολίνο – Τσέλο – Ακορντεόν)
Μυρτώ Γουζίου (Βιολοντσέλο)
Γιάννης Πλαγιαννάκος (Κοντραμπάσο – Δοξάρι)
Παναγιώτης Ράπτης (Σαξόφωνο σοπράνο – Φλάουτο)

 
Η παράσταση δημιουργήθηκε στο πλαίσιο του Διεθνούς Συνεδρίου για τις Θεατρικές Παραδόσεις της Μεσογείου, το οποίο διοργάνωσε το Κέντρο Αρχαίου Δράματος του Παντείου Πανεπιστημίου, σε συνεργασία με την Ecole des Hautes Etudes στο Παρίσι, τη Βασιλική Ακαδημία Θεάτρου του Λονδίνου και το Πίκολο Τεάτρο του Μιλάνου, τον Ιούνιο του 2010. Η μεγάλη επιτυχία της παράστασης, ο σύγχρονος και ζωντανός τρόπος παρουσίασης της, επέβαλε την παρουσίασή της και στο κοινό. Θεωρήθηκε από την κριτική ως μια από τις σπουδαιότερες σύγχρονες παραστάσεις Αρχαίου Δράματος που παρουσιάστηκαν τα τελευταία χρόνια.
Εκπροσώπησε την Ελλάδα στα Διεθνή Φεστιβάλ Εφέσου και Μαύρης Θάλασσας στην Τραπεζούντα με πρωτοφανή απήχηση.
 

* Η πρώτη σύνθεση του έργου, το 2011, είχε ως εξής:

Μετάφραση-διασκευή: Γιάγκος Ανδρεάδης

Σκηνοθεσία-χορογραφία :Δήμος Αβδελιώδης

Μουσική: Βαγγέλης Γιαννάκης

Σκηνικά-κοστούμια: Μαρία Γεράρδη-Πασσαλή

Μουσική διδασκαλία: Ξενοφών Συμβουλίδης

Βοηθός χορογράφου: Μαριμίλλη Ασημακοπούλου

Βοηθοί σκηνοθέτη: Δώρα Νεοκλέους, Γιώργος Νικόπουλος, Κώστας Μητράκας

Παίζουν:  Ανδρέας Καρακότας,Βασίλης Σπυρόπουλος, Αγγελική Σεϊδου, Άρτεμις Ματαφιά, Γιάννης Αβδελιώδης

Χορός σατύρων: Αργυρίδου Μαρίνα,Βενιζέλος Γιάννης,Βλάχου Μαρία,Δελλαπόρτα Σοφία, Ζώτου Αθηνά,Καπετανάκος Γιώργος,Κλούβα Χρύσα,Νικόπουλος Γιώργος,Ρούσσου Δανάη,Συμβουλίδης Ξενοφών

Παίζουν και ενορχηστρώνουν οι μουσικοί:

Συμβουλίδης Ξενοφών – όμποε, φλογέρες

Βενιζέλος Γιάννης –  φλογέρα

Αβδελιώδης Γιάννης – κρουστά, μεταλλόφωνο

Αβδελιώδης Αλέξανδρος – πιάνο

Καπετανάκος Γιώργος – φλογέρα

 

Κριτικές

"Ο δαιμόνιος Δήμος Αβδελιώδης ανέβασε τους Ιχνευτές σε μια και μοναδική παράσταση, όπου αποδείχθηκε ο μοντερνισμός του έργου, η γοητευτική αλλά και σωτήρια ψυχής ιδεολογία του. Ακολουθώντας την τεχνική του λαϊκού θεάτρου έστησε μια ευφρόσυνη παράσταση, γεμάτη ρυθμούς, ένστικτα, ευγένεια, μουσική και μεταφυσική παρηγορία. Τα κουστούμια της Μαρίας Πασσαλή θαυμάσια και ακόμα θαυμασιότερη η μουσική του Βαγγέλη Γιαννάκη που εκτελείται επί σκηνής από μουσικούς και ηθοποιούς. Η έξοχη φόρμα αυτής της παράστασης θα εγγράψει σημαίνουσα κατάθεση στη μουσική μας ιστορία"

Κώστας Γεωργουσόπουλος

"Σκηνοθετημένο και χορογραφημένο σαν με λυρική μπαγκέτα από το Δήμο Αβδελιώδη. Μια δουλειά με κατάθεση Ψυχής και με πρωτογενή συγκίνηση."
Λέανδρος Πολενάκης

"Μια απαράμιλλη νέα πρόταση πάνω στο σατυρικό δράμα."
Ιωάννα Κλεφτόγιαννη

ΠΕΡΣΕΣ

του Αισχύλου

Τραγωδία, 2013
 
Συντελεστές 
Μετάφραση: Κώστας Τοπούζης
Σκηνοθεσία - Χορογραφία - Διδασκαλία Λόγου - Φωτισμοί: Δήμος Αβδελιώδης
Μουσική: Βαγγέλης Γιαννάκης
Κοστούμια - Μάσκες: Μαρία Γεράρδη-Πασσαλή
Παραγωγή: Εταιρεία Πολιτισμού ANAGNORISIS
 

Διανομή (2013, Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης)
ΑΤΟΣΣΑ: Ρένα Κυπριώτη
ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ: Γιώργος Φλωράτος
ΔΑΡΕΙΟΣ: Ανδρέας Καρακότας
ΞΕΡΞΗΣ: Βασίλης Σπυρόπουλος
ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ: Γιώργος Νικόπουλος
ΧΟΡΟΣ ΠΕΡΣΩΝ:
Κέλλη Αλεξοπούλου
Παρασκευή Δαμάσκου
Σοφία Δελλαπόρτα
Τζούλια Διαμαντοπούλου
Δήμητρα Κωτίδου
Δανάη Ρούσσου
Ευαγγελία Νικηφόρου
Κατερίνα Παπαγεωργίου

 

Παίζουν και ενορχηστρώνουν οι μουσικοί:
Αλέξανδρος Αβδελιώδης (Πιάνο)
Γιάννης Αβδελιώδης (Κρουστά – Μαντολίνο – Μεταλόφωνο)
Γιάννης Βιλιώτης (Μαντολίνο – Τσέλο – Ακορντεόν)
Μυρτώ Γουζίου (Βιολοντσέλο)
Γιάννης Πλαγιαννάκος (Κοντραμπάσο – Δοξάρι)
Παναγιώτης Ράπτης (Σαξόφωνο σοπράνο – Φλάουτο)

 
 
Σύνοψη:
 
Οι "Πέρσες" του Αισχύλου,
το σπουδαιότερο αντιπολεμικό έργο του Ποιητή, θεωρείται η παλαιότερη σωζόμενη τραγωδία.

Όλος ο στρατός με τα νιάτα της Ασίας έχουν φύγει με τον Ξέρξη για να υποδουλώσουν την Ελλάδα. Ο αδικαιολόγητα, πολύς χρόνος που έχει περάσει χωρίς καμιά είδηση, κάνει τους Γέροντες που έχουν παραμείνει, να ξεσπάσουν, μιλώντας τον έσχατο φόβο τους μπροστά στο παλάτι. Η ίδια ασύνειδη βεβαιότητα φέρνει την ’τοσσα, μητέρα του Ξέρξη, ενώπιον τους για να τους εκμυστηρευθεί το κακό όνειρο που είδε τη νύχτα. Ο Αγγελιοφόρος καταφθάνει σαν την αλήθεια, πικρός και λυτρωτικός, μετατρέποντας την αγωνία σε θρήνο. Η Βασίλισσα προσφέρει χοές στον τάφο του ’ντρα της, για να αντλήσει δύναμη από το χώρο των ψυχών που έχουν χαθεί. Το είδωλο του Δαρείου αναδύεται παρηγορητικά, εξηγώντας τις λογικές της ήττας του περσικού στρατού. Ο Ξέρξης επιστρέφει ταπεινωμένος και συντετριμμένος. Ο θρήνος του ξεσπάει μαζί με το Χορό σαν κραυγή για το αμετάκλητο του χρόνου.
 
 
Ο σκηνοθέτης σημειώνει:

"Η ιδιαίτερη σημασία εδώ, που ξεπερνά κατά πολύ την αισθητική και τη δραματουργία, είναι η στάση που παίρνει ο Αισχύλος μπροστά στη Νίκη των Ελλήνων. Κοιτάζει τη Νίκη αυτή όχι μέσα από το βλέμμα των νικητών αλλά των ηττημένων. Δεν είναι, όπως λέγεται, δραματουργικό τέχνασμα, για να λαμπρύνει ακόμα περισσότερο τους νικητές, ούτε πάλι μόνο για να συμπονέσει απλά τους ηττημένους. (Δεν ενδιαφέρει τόσο πολύ τους μεγάλους ποιητές να παρουσιάσουν ένα καλό έργο, όσο ένα χρήσιμο έργο)

Είναι χαρακτηριστικό της υπέρβασης –εδώ μέσω του Αισχύλου- του αρχαίου διαλεκτικού ελληνικού πνεύματος, που αναζητά πρωτίστως την αλήθεια. Όχι από φιλοσοφική ή ηθικολογική εμμονή, αλλά πρακτικά, για να μπορεί να κατανοεί βαθειά το βάρος των πεπραγμένων, ώστε γνωρίζοντας τις επιπτώσεις των επιλογών του, να προλαβαίνει τις κάθε συμφορές και τον πόνο,  που επιφέρει η άγνοια και η αλαζονεία."

Δήμος Αβδελιώδης
 

 

© Baubo Productions 2017. Created by open.tech